Jak wygląda proces tworzenia strony internetowej krok po kroku

Rozpoczynając przygodę z tworzeniem stron internetowych, skupiałem się głównie na tym, aby wszystko było „ładne” i dobrze działało, czyli było technicznie sprawne. To się wtedy liczyło: wygląd, to czy da się po stronie poklikać, ewentualnie jakieś fajne efekty po najechaniu albo animacje. Bo przecież animacje muszą być. Dużo animacji.

I tak mijały lata. Świat się rozwijał, a wraz z nim możliwości, jakie dają strony internetowe. Przestały być tylko wizytówką z kilkoma zdjęciami i krótkim opisem firmy, a coraz częściej zaczęły stawać się pełnoprawnymi narzędziami biznesowymi. Przy odpowiednim procesie strona internetowa może nie tylko wspierać sprzedaż, ale też zmienić się w centrum zarządzania wieloma aspektami działania firmy.

Aby jednak to osiągnąć, trzeba było zmienić podejście do tworzenia stron. Więcej możliwości oznacza również konieczność lepszego procesu. Takiego, który prowadzi nie tylko do spójnego, estetycznego i funkcjonalnego efektu, ale także pozwala jasno komunikować ofertę firmy i trafiać do odpowiedniego klienta.

Oczywiście nie zawsze trzeba przechodzić przez cały rozbudowany proces. Nie każda mała firma ma budżet, czas albo faktyczną potrzebę, aby analizować każdy etap z dokładnością godną budowy centrum dowodzenia NASA. Warto jednak wiedzieć, jak taki proces wygląda, dlaczego poszczególne kroki mają znaczenie i co można z nich wykorzystać nawet przy mniejszym projekcie.

Bo tworzenie strony internetowej nie powinno zaczynać się od pytania o kolor przycisku, układ zdjęć lub czy coś ma „ładnie wjeżdżać z lewej czy prawej strony”. To wszystko ma znaczenie… ale dopiero później. Najpierw warto odpowiedzieć na bardziej prozaiczne, ale dużo ważniejsze pytania: po co ta strona powstaje, dla kogo jest tworzona i jaki cel ma realizować.

Warsztat i rozmowa o celu strony

Warsztat w przypadku projektu strony internetowej nie oznacza pomieszczenia, do którego wejdziemy z narzędziami w ręku. To spotkanie albo seria spotkań, które pozwalają uporządkować kilka istotnych kwestii już na starcie.

Wyobraź sobie, że zaczynasz budowę budynku, ale nie wiesz, jakie ma być jego przeznaczenie. Tworzysz bryłę, dokładasz wyposażenie, planujesz kolejne elementy, a finalnie powstaje coś, co nie spełnia żadnej z funkcji, które mogłoby spełniać. Niby stoi, niby wygląda, ale trudno powiedzieć, po co właściwie istnieje. Czyli trochę jak wiele stron internetowych, tylko z fundamentami.

Ze stroną działa to podobnie. Etap warsztatu to rozmowa i spojrzenie na firmę od strony oferty, grupy docelowej oraz tego, czego oczekują potencjalni klienci. To także określenie, co ty i twoja firma możecie im realnie zaoferować oraz w jaki sposób najlepiej to zakomunikować.

Następnie trzeba zaplanować, jak użytkownik trafi na stronę, z jakiego miejsca przyjdzie i na jakie podstrony powinien zostać skierowany. Warto ustalić, co po drodze powinien zrozumieć, na co zwrócić uwagę, jakie pytania mogą pojawić się w jego głowie i co powinno go poprowadzić do wykonania konkretnego działania.

Jest to również moment, w którym często otwierają się oczy na to, jak działa firma, co faktycznie oferuje i jak wygląda jej komunikacja z perspektywy klienta. Bo czasami problemem nie jest sama strona, tylko to, że oferta w głowie właściciela firmy jest jasna, ale na zewnątrz wygląda jak instrukcja obsługi urządzenia, którego nikt nie zamawiał.

Podsumowując, ten etap pozwala zebrać informacje o tym:

• dla kogo jest tworzona strona,
• kto będzie z niej korzystał,
• skąd użytkownicy będą na nią trafiać,
• czego będą szukać,
• jakie problemy mają przed kontaktem z firmą,
• co firma chce dzięki stronie osiągnąć.

Dzięki temu kolejne etapy prac stają się mniej przypadkowe. Warsztat jest jednym z najważniejszych elementów procesu, bo pozwala spojrzeć na firmę oczami potencjalnych klientów - o ile oczywiście wcześniej ktoś faktycznie próbował to zrobić, a nie tylko zakładał, że „klient przecież się domyśli”.

Mapa podróży użytkownika i punkty styku

Teraz, kiedy wiemy już, dla kogo tworzymy stronę i co chcemy dzięki niej osiągnąć, warto przyjrzeć się temu, jak nasi wspaniali potencjalni klienci będą do nas docierać.

Ten etap to mapa podróży użytkownika, czyli customer journey map.
Służy ona zaplanowaniu drogi, jaką użytkownik przechodzi od pierwszego kontaktu z firmą do wykonania konkretnej akcji na stronie. Może to być wysłanie formularza, zakup produktu, zapis na konsultację, pobranie pliku, telefon albo inna czynność, która ma znaczenie dla biznesu.

Warto pamiętać, że strona internetowa nie jest odizolowanym tworem wrzuconym gdzieś do internetu z nadzieją, że „jakoś będzie”. Jest częścią planu marketingowego firmy. Użytkownik może trafić na nią z Google, reklamy, social mediów, newslettera, wizytówki Google, polecenia albo bezpośrednio z linku przesłanego przez znajomego. Co więcej, nie zawsze powinien trafiać na stronę główną.

Czasami lepszym miejscem wejścia będzie konkretna podstrona usługi, produkt, artykuł, landing page lub portfolio. Wszystko zależy od tego, z jaką intencją użytkownik przychodzi i co już wie w momencie wejścia na stronę.

Na tym etapie ustalamy więc, jakie użytkownik ma motywacje, co może blokować go przed podjęciem decyzji i w jaki sposób strona może pomóc mu przejść przez te obiekcje. Bo użytkownik zwykle nie klika dlatego, że przycisk ma piękny gradient. Klika, kiedy rozumie, że oferta odpowiada na jego problem, ufa firmie i wie, co ma zrobić dalej.

Wyobraź sobie, że uruchamiasz reklamę na Instagramie dla produktu. Załóżmy, że są to lampy, które można spersonalizować. Użytkownik widzi reklamę, łapie przekaz, wchodzi na stronę produktu i zaczyna się zastanawiać.

Jego proces może wyglądać mniej więcej tak:

1. Co zmotywowało użytkownika do wejścia na stronę?
   W tym przypadku może to być możliwość personalizacji lampy, którą zobaczył w reklamie.
2. Co powinien zobaczyć jako pierwsze po przejściu z reklamy?
   Powinien szybko dostać potwierdzenie, że trafił we właściwe miejsce: produkt, możliwość personalizacji, przykłady wariantów i jasny komunikat, co może zrobić dalej.
3. Jakie pytania mogą pojawić się w jego głowie?
   Czy da się wybrać dokładny wymiar, kolor, materiał, rodzaj żarówki, sposób montażu albo termin realizacji? Czy cena końcowa będzie widoczna od razu? Czy produkt będzie trwały?
4. Co może go zatrzymać przed przejściem dalej?
   Brak zdjęć, niejasny opis, trudny konfigurator, ukryta cena, zbyt długi formularz albo brak informacji o czasie realizacji. Czyli klasyczny zestaw: użytkownik chciał kupić lampę, a dostał test cierpliwości.
5. Jakich informacji potrzebuje, żeby podjąć decyzję?
   Potrzebuje wiedzieć, jakie opcje personalizacji są dostępne, jak wygląda proces zamówienia, ile to kosztuje, kiedy produkt zostanie wykonany i czy może zobaczyć przykłady wcześniejszych realizacji.
6. Jakie elementy strony powinny pomóc mu przejść do kolejnego kroku?
   Zdjęcia produktów, przykłady personalizacji, prosty konfigurator, opinie klientów, jasne CTA, informacja o dostawie, gwarancji i czasie realizacji.
7. Dlaczego może nie przejść dalej?
   Powodem może być cena, brak zaufania, obawa o efekt końcowy, niejasne zasady personalizacji albo zbyt skomplikowany proces zamówienia. W przypadku produktów online problemem może być też onboarding, czyli to, czy użytkownik w ogóle rozumie, jak przejść przez cały proces bez doktoratu z obsługi komputera.

Przejście przez ten etap pozwala później lepiej zaplanować elementy strony. Wiemy, jakie informacje powinny pojawić się w odpowiednich miejscach, gdzie warto dodać wyjaśnienia, gdzie umieścić CTA, a gdzie pokazać opinie, zdjęcia, przykłady realizacji albo odpowiedzi na najczęstsze pytania.

Mapa podróży użytkownika pomaga więc zaprojektować stronę nie tylko jako zbiór ładnych sekcji, ale jako logiczną ścieżkę prowadzącą od wejścia na stronę do wykonania pożądanej czynności.

Jeżeli na wcześniejszym etapie zostały przygotowane persony lub przynajmniej opis grupy docelowej, łatwiej przewidzieć, jakie przeszkody mogą pojawić się po drodze. Inne potrzeby będzie mieć młodszy użytkownik sprawnie poruszający się po Internecie, a inne osoba starsza, która może potrzebować prostszego interfejsu, większej czytelności i mniejszej liczby kroków.

Dzięki temu projekt strony zaczyna wynikać z zachowania użytkowników, a nie z luźnego przeczucia, że „tak będzie nowocześnie”.

Mapa strony, struktura i cele

Uzbrojeni w informacje z poprzednich etapów możemy zacząć projektować strukturę strony. Dopiero gdy wiadomo, kto ma korzystać ze strony, skąd przychodzi i co ma na niej zrobić, można sensownie zaplanować, jakie podstrony są faktycznie potrzebne.

Bo struktura strony to nie lista zakładek wrzucona do menu według zasady „bo wszyscy tak mają”. To układ treści, który powinien prowadzić użytkownika przez stronę w logiczny sposób i wspierać cele firmy.

Na tym etapie ustala się:

1. jakie podstrony są potrzebne
   Czy na stronie powinny pojawić się osobne podstrony typu „O nas”, „Kontakt”, „Produkty”, „Usługi”, „Portfolio”, „Realizacje” albo „FAQ”? A może część z nich nie jest potrzebna, choć na początku wydawało się, że musi być, bo przecież „wszyscy mają”.
2. które usługi powinny mieć osobne strony
   Nie każda usługa musi mieć osobną podstronę, ale też nie wszystko warto upychać na jednej stronie zbiorczej. Czasami osobna strona usługi pomaga lepiej opisać problem klienta, pokazać rozwiązanie, odpowiedzieć na obiekcje i pozyskiwać ruch z Google.
3. jak ułożyć menu
   Trzeba ustalić, co powinno być widoczne w menu głównym, co można przenieść do stopki, a co ewentualnie schować w podmenu. Menu nie jest miejscem na pokazanie wszystkiego, co firma ma w folderze „ważne”. Ma pomagać użytkownikowi szybko znaleźć najważniejsze informacje.
4. jakie treści powinny znaleźć się na stronie głównej
   Strona główna powinna jasno pokazywać, czym zajmuje się firma, dla kogo pracuje, jakie problemy rozwiązuje i dokąd użytkownik powinien przejść dalej. Nie musi opowiadać całej historii firmy od momentu zakupu pierwszego biurka.
5. gdzie kierować użytkownika z poszczególnych sekcji
   Każda ważna sekcja powinna mieć jakiś kierunek. Może prowadzić do formularza, strony usługi, portfolio, cennika, kontaktu, artykułu albo odpowiedzi na konkretne pytanie. Bez tego strona staje się zbiorem sekcji, które ładnie wyglądają, ale niekoniecznie prowadzą użytkownika do decyzji.
6. które strony mają sprzedawać, a które wspierać decyzję zakupową
   Nie każda podstrona musi od razu sprzedawać bezpośrednio. Strona usługi może prowadzić do zapytania, portfolio może budować zaufanie, FAQ może zdejmować obiekcje, a artykuł blogowy może kierować użytkownika do konkretnej oferty.

Dobrym przykładem jest podstrona „O nas”. Teoretycznie klasyk. Przecież zawsze była. Bywa, że est też jedną z częściej odwiedzanych podstron, więc odruchowo zakładamy, że musi mieć swoje miejsce w menu głównym.

I właśnie o to chodzi w strukturze. Nie o odtwarzanie schematu, tylko o świadome decyzje.

Tutaj warto też połączyć strukturę strony z celami. Czyli ustalić, co konkretnie ma się wydarzyć na danej podstronie, jak to zmierzymy i co będzie miarą sukcesu.

Przykładowo:

• strona usługi ma prowadzić do formularza, a miarą sukcesu będzie liczba wysłanych zapytań,
• artykuł blogowy ma kierować użytkownika do powiązanej usługi,
• portfolio ma budować zaufanie i pokazywać, że firma faktycznie potrafi dowieźć podobne projekty,
• FAQ ma ograniczać powtarzalne pytania i zdejmować część obiekcji przed kontaktem,
• strona kontaktu ma ułatwić wykonanie akcji bez szukania numeru telefonu jak skarbu templariuszy.

Jak widzisz, struktura strony pozwala przenieść założenia wypracowane w poprzednich etapach na konkretne podstrony, ich zawartość i relacje między nimi. Dzięki temu ścieżka użytkownika nie zostaje tylko ładnym schematem z warsztatu, ale zaczyna realnie wpływać na to, jak strona prowadzi potencjalnego klienta od pierwszego wejścia do wykonania konkretnej akcji.

Przygotowanie treści i materiałów

Na tym etapie zaczyna się przygotowanie treści, zdjęć, opisów usług, materiałów firmowych i wszystkich elementów, które będą potrzebne do stworzenia strony.

Dlatego ten etap często przy okazji porządkuje wewnętrzny chaos, który mimochodem wkrada się do większości firm. Nie ma co ukrywać - utrzymanie materiałów w porządku to osobna sztuka. Zwłaszcza kiedy przez lata każdy zapisywał pliki „na chwilę” w swoim ulubionym miejscu, a folder „logo finalne” ma siedem wersji i żadna nie jest finalna.

Przygotowanie treści to jednak nie tylko zebranie materiałów. To również przemyślenie, co i w jaki sposób powinno zostać powiedziane na stronie.

Nie polega to na wypisaniu ściany tekstu, poklepaniu się po plecach i powiedzeniu sobie: „dobra robota, ty to fachowiec jesteś”. Treści na stronach internetowych rządzą się swoimi prawami i wynika to z kilku powodów.

Po pierwsze, czytanie z ekranu jest bardziej męczące niż czytanie z papieru. Użytkownik szybciej skanuje treść, przeskakuje między nagłówkami, zatrzymuje się na wyróżnieniach i szuka odpowiedzi na konkretne pytania. Po drugie, ma wokół siebie coraz więcej rozpraszaczy. Powiadomienia, inne karty w przeglądarce, telefon, wiadomości, reklamy i życie, które uparcie przeszkadza mu w spokojnym analizowaniu naszej pięknej oferty.

Dlatego treść na stronie musi być konkretna, uporządkowana i dopasowana do celu danej podstrony. Ma pomagać użytkownikowi szybko zrozumieć, gdzie trafił, co firma oferuje, dla kogo jest dana usługa, jakie problemy rozwiązuje i co powinien zrobić dalej.

Warto też podkreślić, że treść nie powinna być wpisywana na końcu, kiedy „projekt już gotowy, tylko brakuje tekstów”. To prosta droga do sytuacji, w której piękny projekt trzeba później rozpychać zdaniami napisanymi na szybko. A wtedy zamiast spójnej strony powstaje kompromis między układem graficznym, przypadkowym tekstem i nadzieją, że użytkownik jakoś to sobie poukładać w głowie.

Do przygotowania mogą być potrzebne:

• opisy usług,
• informacje o firmie,
• przewagi i wyróżniki,
• odpowiedzi na najczęstsze pytania,
• zdjęcia,
• logo i elementy identyfikacji wizualnej,
• opinie klientów,
• realizacje lub case studies,
• dane kontaktowe,
• informacje prawne i formalne.

Na tym etapie warto jasno powiedzieć: dobra treść nie polega na laniu wody o „indywidualnym podejściu”, „najwyższej jakości usług” i „profesjonalizmie”. To są sformułowania, które można wkleić na stronę firmy budowlanej, gabinetu kosmetycznego, kancelarii, sklepu z lampami i producenta śrub. Czyli mówią wszystko i nic jednocześnie.

Dlatego mimo tego, że ChatGPT i inne narzędzia AI są dziś szeroko dostępne, pomoc copywritera nadal może być nieoceniona. Dobry copywriter nie tylko składa zdania i poprawia przecinki. Potrafi zrozumieć człowieka, kontekst decyzji, emocje, obawy i sposób, w jaki klient naprawdę myśli o problemie. A to nadal coś więcej niż statystyczne składanie słów w poprawnie wyglądające akapity.

Wireframe, czyli makieta funkcjonalna

Wireframe to uproszczony układ strony bez docelowej grafiki. Pokazuje, co gdzie ma się znaleźć i jak użytkownik będzie prowadzony przez stronę. Celem tego etapu nie jest ocenianie kolorów, zdjęć, fontów i tego, czy przycisk ma odpowiednio „miękki” cień. Chodzi o sprawdzenie, czy wypracowany układ faktycznie spełnia swoją funkcję.

Na tym etapie skupiamy się na logice strony. Ustalamy, jaki układ mają mieć sekcje, w jakiej kolejności powinny pojawić się informacje, gdzie rozmieścić wezwania do działania, czyli CTA, oraz jak ustrukturyzować nagłówki.

Oto przykład uproszczonej siatki strony głównej dla jednego z projektów, nad którym aktualnie pracujemy.

Na tym etapie ustala się:

• układ sekcji,
• kolejność informacji,
• rozmieszczenie CTA,
• strukturę nagłówków,
• miejsce na formularze,
• miejsce na opinie, portfolio, FAQ i elementy zaufania.

To moment, który pozwala sprawdzić logikę strony, zanim zacznie się projektowanie graficzne. Dzięki temu nie oceniamy jeszcze kolorów, zdjęć i estetycznych detali, tylko to, czy strona ma sens: czy prowadzi użytkownika w odpowiedniej kolejności, czy odpowiada na jego pytania i czy kieruje go do właściwego działania.

Na etapie wireframe’u dużo łatwiej jest też przestawić kolejność elementów, zmienić układ sekcji, coś dodać albo usunąć. Bez większych skrupułów i bez płaczu grafika, który po raz kolejny musi przesuwać pół projektu, bo ktoś właśnie odkrył, że najważniejsza sekcja jednak powinna być wyżej. A takie odkrycia lepiej robić na makiecie niż na gotowym projekcie.

Projekt graficzny strony

Dopiero po ustaleniu celu, struktury, treści i makiety przychodzi czas na projekt graficzny strony. Tak, dopiero teraz. Wiem, co możesz sobie myśleć: „po co tyle czekać, przecież strona ma wyglądać”. I tak, ma wyglądać. Dobrze nawet, żeby wyglądała dobrze.

Mam jednak nadzieję, że wcześniejsze etapy pokazały, dlaczego w miarę budżetu i możliwości warto poświęcić czas na przejście przez ten proces. Oczywiście w zależności od skali projektu, liczby osób decyzyjnych i poziomu skomplikowania strony może to trochę wydłużyć pracę. Ale wierz mi - nic nie wydłuża projektu tak skutecznie, jak rozpoczęcie od grafiki ocenianej przez dziesięć osób, z których każda patrzy na projekt jak na własny obraz w salonie i chce dorzucić do niego trochę swojego gustu.

Normalnie nie ma w tym nic złego. Każdy ma jakieś wyczucie estetyki, preferencje i swoje „mi się podoba” albo „mi się nie podoba”. Problem zaczyna się wtedy, gdy projekt strony przestaje być oceniany przez pryzmat celu, użytkownika i skuteczności, a zaczyna być oceniany wyłącznie przez osobiste widzimisię. Wtedy zamiast pytania „czy użytkownik zrozumie ofertę i przejdzie dalej?” pojawia się pytanie „czy ten odcień nie jest za mało premium?”. No i zaczyna się zabawa.

Żeby etap graficzny przeszedł możliwie sprawnie, często tworzone są tak zwane moodboardy, czyli tablice inspiracji pokazujące kierunek wizualny projektu. Wykorzystywane są też brandbooki firmowe, jeżeli firma je posiada. Dzięki temu strona może nawiązywać do reszty komunikacji marki: kolorów, typografii, zdjęć, ikon, materiałów drukowanych czy innych elementów identyfikacji wizualnej.

Nie zawsze musi to jednak oznaczać ścisłe trzymanie się obecnej identyfikacji firmy. Czasami strona jest tworzona dla konkretnego produktu, kampanii albo osobnej usługi i wtedy może mieć własny, bardziej dopasowany charakter. Ważne, żeby była to świadoma decyzja, a nie efekt tego, że komuś akurat spodobał się szablon z Internetu.

Na tym etapie dobieramy:

• styl wizualny strony,
• kolorystykę,
• fonty, ich wielkości i sposób użycia,
• rodzaj zdjęć i grafik,
• wygląd przycisków,
• układ elementów wizualnych,
• sposób prezentacji treści,
• wersję mobilną projektu.

Następnie wcześniej przygotowana makieta zostaje wzbogacona o elementy graficzne. Siatka strony zaczyna nabierać właściwego wyglądu: pojawiają się kolory, zdjęcia, typografia, ikony, przyciski, wyróżnienia i wszystkie elementy, które budują finalny odbiór strony.

To również moment, w którym trzeba sprawdzić, czy poszczególne elementy wizualne nadal spełniają swoją rolę. Czy przyciski są widoczne? Czy najważniejsze sekcje nie giną w całości? Czy nagłówki prowadzą użytkownika przez treść? Czy wersja mobilna jest czytelna? 

Kodowanie, wdrożenie i testy

Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta… pamiętasz tę reklamę? To właśnie w tym momencie strona wkracza w ostatni etap przed pokazaniem jej całemu światu. Tutaj całość zaczyna nabierać życia, a projekt graficzny zamienia się w działającą stronę, która dopasowuje się na naszych oczach do setek różnych ekranów, urządzeń i przeglądarek.

Obrazy zaczynają działać w docelowych formatach, przyciski dostają swoje interakcje, formularze zaczynają wysyłać wiadomości, a całość powoli zaczyna spełniać swoją długo wyczekiwaną rolę. Czyli przestaje być ładnym obrazkiem, a zaczyna być narzędziem, które można kliknąć, sprawdzić, przetestować i wreszcie oddać użytkownikom.

Na tym etapie projekt graficzny jest możliwie dokładnie przekładany na format, który zaakceptuje i poprawnie odtworzy przeglądarka. Do tego dokładane są kolejne elementy techniczne, dzięki którym strona po wejściu powinna wczytywać się szybko, działać stabilnie i nie rozpadać się przy pierwszym kontakcie z rzeczywistością. A rzeczywistość, jak wiadomo, ma różne przeglądarki, różne telefony i czasami internet z prędkością godną gołębia pocztowego.

Jeszcze raz weryfikujemy funkcjonalność. Formularze mają działać. Przyciski mają prowadzić tam, gdzie powinny. Jeśli strona korzysta z zewnętrznych narzędzi, integracje trzeba sprawdzić. Jeżeli potrzebny jest system zarządzania treścią, zostaje wdrożony i skonfigurowany tak, aby można było później edytować wybrane elementy bez każdorazowego proszenia programisty o zmianę przecinka w nagłówku.

W tej części mogą pojawić się między innymi:

• kodowanie widoków strony,
• wdrożenie wersji responsywnej,
• konfiguracja systemu zarządzania treścią,
• podpięcie formularzy,
• integracje z zewnętrznymi narzędziami,
• optymalizacja szybkości wczytywania,
• podstawowa konfiguracja SEO technicznego,
• dodanie analityki,
• testy na różnych urządzeniach i przeglądarkach,
• sprawdzenie formularzy, linków, przycisków i najważniejszych ścieżek użytkownika.

Później przychodzi czas na testy. Strona jest sprawdzana na różnych ekranach, urządzeniach i przeglądarkach, żeby finalny efekt możliwie dobrze odpowiadał temu, co zostało zaplanowane wcześniej. Chodzi o to, aby całość nie odbiegała od ciężko wypracowanej wizji, w którą firma włożyła czas, uwagę i (nie oszukujmy się) kilka momentów zwątpienia.

Bo wdrożenie strony to nie tylko „wrzucenie projektu do Internetu”. To moment, w którym wszystkie wcześniejsze założenia muszą spotkać się z techniczną rzeczywistością. A ta bywa bezlitosna, jeśli coś zostało pominięte.

Co dalej - kolejne kroki

Mogłoby się wydawać, że po publikacji strony praca jest skończona. Do pewnego stopnia tak, ale tak naprawdę zaczyna się kolejny etap: 

• obserwacja,
• testowanie
• i rozwój.

Internet ma tę przewagę, że na stronie możemy sprawdzić, jak zachowują się użytkownicy: które podstrony odwiedzają, ile czasu na nich spędzają, w co klikają, a co kompletnie ignorują mimo tego, że „przecież jest dobrze widoczne”.

Na podstawie tych danych można stronę rozwijać: rozbudować wybrane sekcje, zmienić kolejność elementów, poprawić treści, przenieść CTA albo usunąć coś, co nie działa. Wszystko po to, aby strona z czasem stawała się coraz skuteczniejszym narzędziem, a nie tylko ładnym projektem zamkniętym w dniu publikacji.